پیری گوشی

مردان بيشتر از زنان دچار پيرگوشي مي شوند پيرگوشي يک افت شنوايي تدريجي است که با افزايش سن اتفاق مي افتد و در واقع يک نوع معمول از کم شنوايي حسي عصبي ( نوعي اختلال شنوايي که به دنبال اختلال در حلزون يا عصب شنوايي رخ مي دهد ) بوده که منجر به اختلال شنوايي دائم مي شود و اغلب مردم به وجود آن آگاه نيستند .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز، گوش‌ها به تدریج قدرت شنوایی خود را از دست می‌دهند، علاوه بر کاهش توانایی فرد در شنیدن صداهای مختلف، احتمال شنیدن صدای وز وز در یک یا دو گوش نیز در این عارضه وجود دارد. همچنین احتمال پیشرفت بیماری و در نهایت کر شدن فرد نیز در اثر عارضه پیرگوشی وجود دارد.

روند پیری گوش در سنین بالای 50 سال بروز می‌کند، اما این روند و عارضه در افرادی که دارای زمینه ارثی ابتلا به پیرگوشی بوده، بدن ضعیف دارند یا بیشتر عمر خود را در مشاغل پر سرو صدا فعالیت داشته‌اند، بیش از سایر افراد ایجاد می‌شود.

شخصی كه دچار پیرگوشی است، مشكل خود را چنین عنوان می‌كند: اكثر افراد سالخورده در درك گفتار به خصوص در سر و صدای محیط مشكل دارند.

درصد وجود مشكل درك گفتار با هر دهه افزایش سن دو برابر می‌شود؛ یعنی در سن ۶۰ سالگی ۱۶ درصد، ۷۰ سالگی ۳۵درصد و ۸۰ سالگی تا ۶۴درصد بیشتر می‌شود. با افزایش سن، آستانه شنوایی هر دو گوش كاهش می‌یابد. اگر این كاهش فقط در یك گوش باشد، علتی به جز پیرگوشی دارد.

افت شنوایی در خانم‌ها بیشتر در فركانس‌های پایین (صداهای بم) و در آقایان بیشتر در فركانس‌های بالا (صداهای زیر) ایجاد می‌شود.

كاهش شنوایی می‌تواند با سرگیجه و وزوز نیز همراه باشد. این عوارض به آهستگی پیشرفت می‌كند و معمولا اطرافیان بیش از حد متوجه مشكل می‌شوند.

× قرار گرفتن در معرض سر و صدا ( صداي ناخواسته مثل صداي بوق خودروها ) يکي از دلاليل پيرگوشي است .

× افرادي که سالها در معرض سر و صدا قرار مي گيرند معمولاً دچار پيرگوشي مي شوند .

× افزايش سن

× بالا رفتن فشار خون

× استرس زياد

× برخي داروها

× حتي عوامل ارثي باعث پيرگوشي مي شوند .

علائم پيرگوشي :

پيرگوشي نشانه هايي دارد :

دشواري در تشخيص اصوات به ويژه اصوات زير مثل حرف ( س ) يکي از اين نشانه هاست. ·

در افراد پيرگوش فهم مکالمات مشکل است . به خصوص وقتي سرو صداي زمينه اي وجود دارد .

ضمن اينکه افراد پيرگوش صداي مردها را بهتر از زنان مي شوند . البته افت شنوايي معمولاً دوطرفه است و ممکن است با وزوز در يک يا دو گوش همراه باشد .

يکي ديگر از نشانه ها ممکن است سرگيجه باشد .

افراد مبتلا به پيرگوشي معمولاً عنوان مي کنند که گفتار را مي شنوند ولي در فهميدن آن مشکل دارند . البته همه نشانه هاي بالا توانايي هاي فرد را کاهش مي دهد روي کيفيت زندگي وي تأثير مي گذارد .

تحقيقات اخير در ايران نشان مي دهد که پيرگوشي نسبت به گذشته با سرعت بيشتر و در سنين کمتري اتفاق مي افتد و اين در حالي است که ميليون ها نفر از مردم به افت شنوايي شان اهميت نمي دهند . چه بسا دليل افسردگي ، انزوا ، ترس ، اضطراب و عصبانيت آنها برخاسته از همين مشکل باشد . بنابراين اگر احساس کم شنوايي مي کنيد بهتر است براي ارزيابي ميزان افت شنوايي تان به يک اوديولوژيست مراجعه کنيد .

مفيدترين کاري که يک شنوايي شناس مي تواند براي افراد با مشکل پيرگوشي انجام دهد سمعک ها و برنامه هاي توانبخشي است .

از جمله برنامه هاي توانبخشي براي اين افراد مشاوره ، تجويز سمعک ، تجويز وسايل کمک شنيداري و مهارتهاي افزايش ارتباط است . برنامه هاي توانبخشي سبب برقراري ارتباط بهتر و در نهايت بالابردن کيفيت زندگي براي افراد مبتلا به پيرگوشي مي شود .

رژیم غذایی:
هنوز هیچ رژیم غذایی خاصی برای افراد مبتلا به پیرگوشی ارایه نشده است. در هر حال، برخی از مطالعات نشان می دهد که کاهش 30 درصد از مواد غذایی انرژی زا(کالریک) و استفاده از مکمل های غذایی آنتی اکسیدان می تواند باعث کاهش رادیکال های آزاد(گونه های اکسیژن واکنشی) گردد و از آسیب به گوش داخلی و تاثیرات کم شنوایی ناشی از سن بکاهد.

فعالیت بدنی:
هیچگونه محدودیتی برای انجام فعالیت های مختلف در پیرگوشی وجود ندارد. در هر حال، افراد مبتلا به پیرگوشی باید از قرار گرفتن در معرض اصوات بلند پرهیز کنند.

درمان دارویی:
هیچگونه درمان دارویی برای بهبود کم شنوایی ناشی از پیرگوشی وجود ندارد.

درمان توانبخشی:
با توجه به اینکه کم شنوایی ناشی از سن(پیرگوشی) اغلب از نوع حسی-عصبی است و آسیب به سلول های حساسه گوش داخلی یا عصب شنوایی وارد می شود(به مقاله پیرگوشی چیست؟ قسمت چهارم مراجعه شود)، راه اصلی درمان، استفاده از سمعک و اقدامات توانبخشی شنوایی است.

توانبخشی شنوایی برای افراد مبتلا به پیرگوشی، نیازمند صبر و حوصله بسیار زیاد است. متخصصین گوش، شنوایی شناسی، نورولوژی و روانشناسی در ارایه خدمات به این افراد نقش دارند.

یکی از مهم ترین اقدامات درمانی در پیرگوشی، انجام منظم آزمایش های شنوایی و پیگیری وضعیت شنوایی فرد در فواصل زمانی منظم می باشد.

معاینه گوش و ارزیابی مجدد آستانه های شنوایی از جمله اقدامات درمانی دوره ای محسوب می شود. در صورتیکه فرد مبتلا به پیرگوشی از سمعک استفاده می کند، اهمیت ارزیابی های دوره ای و بررسی علائم و نشانه های اختلالات شنوایی بیشتر است.

منابع سایتآرگا _ نورین بلاگ _ روزانه _ پزشکان بدون مرز _دانشنامه اسلامی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا